2 Tawarikh 6

Pasal 6

א אָ֖ז אָמַ֣ר שְׁלֹמֹ֑ה יְהוָ֣ה אָמַ֔ר לִשְׁכּ֖וֹן בָּעֲרָפֶֽל׃
1 Lalu Salomo berkata: “Yang Mahakekal telah berfirman bahwa Ia akan berdiam dalam kekelaman awan.
ב וַֽאֲנִ֛י בָּנִ֥יתִי בֵית־זְבֻ֖ל לָ֑ךְ וּמָכ֥וֹן לְשִׁבְתְּךָ֖ עוֹלָמִֽים׃
2 Dan aku telah membangun bagi-Mu sebuah rumah kediaman, tempat yang tetap bagi-Mu untuk berdiam selama-lamanya.”
ג וַיַּסֵּ֤ב הַמֶּ֙לֶךְ֙ אֶת־פָּנָ֔יו וַיְבָ֕רֶךְ אֵ֖ת כָּל־קְהַ֣ל יִשְׂרָאֵ֑ל וְכָל־קְהַ֥ל יִשְׂרָאֵ֖ל עוֹמֵֽד׃
3 Lalu raja memalingkan wajahnya dan memberkati seluruh jemaah Israel, sementara seluruh jemaah Israel berdiri.
ד וַיֹּ֗אמֶר בָּר֤וּךְ יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁר֙ דִּבֶּ֣ר בְּפִ֔יו אֵ֖ת דָּוִ֣יד אָבִ֑י וּבְיָדָ֥יו מִלֵּ֖א לֵאמֹֽר׃
4 Lalu ia berkata: “Terpujilah Yang Mahakekal, Allah Israel, yang dengan mulut-Nya telah berfirman kepada Daud, ayahku, dan dengan tangan-Nya telah menggenapinya, dengan berfirman:
ה מִן־הַיּ֗וֹם אֲשֶׁ֨ר הוֹצֵ֣אתִי אֶת־עַמִּי֮ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַיִם֒ לֹא־בָחַ֣רְתִּֽי בְעִ֗יר מִכֹּל֙ שִׁבְטֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל לִבְנ֣וֹת בַּ֔יִת לִהְי֥וֹת שְׁמִ֖י שָׁ֑ם וְלֹא־בָחַ֣רְתִּֽי בְאִ֔ישׁ לִהְי֥וֹת נָגִ֖יד עַל־עַמִּ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃
5 ‘Sejak hari Aku membawa umat-Ku keluar dari negeri Mesir, Aku tidak memilih satu kota pun dari semua suku Israel untuk dibangun sebuah rumah di sana, supaya nama-Ku ada di sana, dan Aku tidak memilih seorang pun untuk menjadi pemimpin atas umat-Ku Israel.
ו וָאֶבְחַר֙ בִּיר֣וּשָׁלִַ֔ם לִהְי֥וֹת שְׁמִ֖י שָׁ֑ם וָאֶבְחַ֣ר בְּדָוִ֔יד לִהְי֖וֹת עַל־עַמִּ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃
6 Tetapi Aku telah memilih Yerusalem, supaya nama-Ku ada di sana, dan Aku telah memilih Daud untuk memerintah atas umat-Ku Israel.’
ז וַיְהִ֕י עִם־לְבַ֖ב דָּוִ֣יד אָבִ֑י לִבְנ֣וֹת בַּ֔יִת לְשֵׁ֥ם יְהוָ֖ה אֱלֹהֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃
7 Daud, ayahku, telah berniat dalam hatinya untuk membangun sebuah rumah bagi nama Yang Mahakekal, Allah Israel.
ח וַיֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ אֶל־דָּוִ֣יד אָבִ֔י יַ֗עַן אֲשֶׁ֤ר הָיָה֙ עִם־לְבָ֣בְךָ֔ לִבְנ֥וֹת בַּ֖יִת לִשְׁמִ֑י הֱ‍ֽטִיב֔וֹתָ כִּ֥י הָיָ֖ה עִם־לְבָבֶֽךָ׃
8 Lalu Yang Mahakekal berfirman kepada Daud, ayahku: ‘Karena engkau telah berniat dalam hatimu untuk membangun sebuah rumah bagi nama-Ku, engkau telah berbuat baik dengan adanya niat itu dalam hatimu.
ט רַ֣ק אַתָּ֔ה לֹ֥א תִבְנֶ֖ה הַבָּ֑יִת כִּ֤י בִנְךָ֙ הַיּוֹצֵ֣א מֵֽחֲלָצֶ֔יךָ הֽוּא־יִבְנֶ֥ה הַבַּ֖יִת לִשְׁמִֽי׃
9 Hanya saja, bukan engkau yang akan membangun rumah itu, melainkan anakmu, yang akan lahir dari tubuhmu sendiri. Dialah yang akan membangun rumah itu bagi nama-Ku.’
י וַיָּ֣קֶם יְהוָ֔ה אֶת־דְּבָר֖וֹ אֲשֶׁ֣ר דִּבֵּ֑ר וָאָק֡וּם תַּחַת֩ דָּוִ֨יד אָבִ֜י וָאֵשֵׁ֣ב ׀ עַל־כִּסֵּ֣א יִשְׂרָאֵ֗ל כַּאֲשֶׁר֙ דִּבֶּ֣ר יְהוָ֔ה וָאֶבְנֶ֣ה הַבַּ֔יִת לְשֵׁ֥ם יְהוָ֖ה אֱלֹהֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃
10 Yang Mahakekal telah menepati firman yang telah diucapkan-Nya: aku telah bangkit menggantikan Daud, ayahku, dan duduk di atas takhta Israel, seperti yang difirmankan Yang Mahakekal, dan aku telah membangun rumah ini bagi nama Yang Mahakekal, Allah Israel.
יא וָאָשִׂ֥ים שָׁם֙ אֶת־הָ֣אָר֔וֹן אֲשֶׁר־שָׁ֖ם בְּרִ֣ית יְהוָ֑ה אֲשֶׁ֥ר כָּרַ֖ת עִם־בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃
11 Di sana aku telah meletakkan tabut, yang di dalamnya terdapat perjanjian Yang Mahakekal, yang telah diikat-Nya dengan bani Israel.”
יב וַֽיַּעֲמֹ֗ד לִפְנֵי֙ מִזְבַּ֣ח יְהוָ֔ה נֶ֖גֶד כָּל־קְהַ֣ל יִשְׂרָאֵ֑ל וַיִּפְרֹ֖שׂ כַּפָּֽיו׃
12 Lalu ia berdiri di depan mezbah Yang Mahakekal, di hadapan seluruh jemaah Israel, dan menadahkan kedua tangannya.
יג כִּֽי־עָשָׂ֨ה שְׁלֹמֹ֜ה כִּיּ֣וֹר נְחֹ֗שֶׁת וַֽיִּתְּנֵהוּ֮ בְּת֣וֹךְ הָעֲזָרָה֒ חָמֵ֨שׁ אַמּ֜וֹת אָרְכּ֗וֹ וְחָמֵ֤שׁ אַמּוֹת֙ רָחְבּ֔וֹ וְאַמּ֥וֹת שָׁל֖וֹשׁ קוֹמָת֑וֹ וַיַּעֲמֹ֣ד עָלָ֗יו וַיִּבְרַ֤ךְ עַל־בִּרְכָּיו֙ נֶ֚גֶד כָּל־קְהַ֣ל יִשְׂרָאֵ֔ל וַיִּפְרֹ֥שׂ כַּפָּ֖יו הַשָּׁמָֽיְמָה׃
13 Sebab Salomo telah menjadikan sebuah panggung tembaga yang ditinggikan, berbentuk bejana, dan menempatkannya di tengah-tengah pelataran; panjangnya lima hasta, lebarnya lima hasta, dan tingginya tiga hasta. Ia berdiri di atasnya, lalu berlutut di hadapan seluruh jemaah Israel dan menadahkan kedua tangannya ke langit.
יד וַיֹּאמַ֗ר יְהוָ֞ה אֱלֹהֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ אֵין־כָּמ֣וֹךָ אֱלֹהִ֔ים בַּשָּׁמַ֖יִם וּבָאָ֑רֶץ שֹׁמֵ֤ר הַבְּרִית֙ וְֽהַחֶ֔סֶד לַעֲבָדֶ֕יךָ הַהֹלְכִ֥ים לְפָנֶ֖יךָ בְּכָל־לִבָּֽם׃
14 Ia berkata: “Ya Yang Mahakekal, Allah Israel, tidak ada Allah seperti Engkau, baik di langit maupun di bumi; Engkau memegang perjanjian dan kasih setia-Mu kepada hamba-hamba-Mu yang hidup di hadapan-Mu dengan segenap hati mereka;
טו אֲשֶׁ֣ר שָׁמַ֗רְתָּ לְעַבְדְּךָ֙ דָּוִ֣יד אָבִ֔י אֵ֥ת אֲשֶׁר־דִּבַּ֖רְתָּ ל֑וֹ וַתְּדַבֵּ֥ר בְּפִ֛יךָ וּבְיָדְךָ֥ מִלֵּ֖אתָ כַּיּ֥וֹם הַזֶּֽה׃
15 Engkau telah menepati janji yang Kauucapkan kepada hamba-Mu Daud, ayahku. Dengan mulut-Mu Engkau telah berfirman, dan dengan tangan-Mu Engkau telah menggenapinya, seperti yang terjadi pada hari ini.
טז וְעַתָּ֞ה יְהוָ֣ה ׀ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל שְׁ֠מֹר לְעַבְדְּךָ֨ דָוִ֤יד אָבִי֙ אֵת֩ אֲשֶׁ֨ר דִּבַּ֤רְתָּ לּוֹ֙ לֵאמֹ֔ר לֹא־יִכָּרֵ֨ת לְךָ֥ אִישׁ֙ מִלְּפָנַ֔י יוֹשֵׁ֖ב עַל־כִּסֵּ֣א יִשְׂרָאֵ֑ל רַ֠ק אִם־יִשְׁמְר֨וּ בָנֶ֜יךָ אֶת־דַּרְכָּ֗ם לָלֶ֙כֶת֙ בְּת֣וֹרָתִ֔י כַּאֲשֶׁ֥ר הָלַ֖כְתָּ לְפָנָֽי׃
16 Maka sekarang, ya Yang Mahakekal, Allah Israel, tepatilah bagi hamba-Mu Daud, ayahku, apa yang telah Kaujanjikan kepadanya dengan berfirman: ‘Keturunanmu tidak akan terputus di hadapan-Ku dari duduk di atas takhta Israel, asalkan anak-anakmu menjaga jalan hidup mereka untuk hidup menurut Taurat-Ku, seperti engkau telah hidup di hadapan-Ku.’
יז וְעַתָּ֕ה יְהוָ֖ה אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל יֵֽאָמֵן֙ דְּבָ֣רְךָ֔ אֲשֶׁ֥ר דִּבַּ֖רְתָּ לְעַבְדְּךָ֥ לְדָוִֽיד׃
17 Maka sekarang, ya Yang Mahakekal, Allah Israel, biarlah firman-Mu yang telah Kauucapkan kepada hamba-Mu Daud menjadi kenyataan.
יח כִּ֚י הַֽאֻמְנָ֔ם יֵשֵׁ֧ב אֱלֹהִ֛ים אֶת־הָאָדָ֖ם עַל־הָאָ֑רֶץ הִ֠נֵּה שָׁמַ֜יִם וּשְׁמֵ֤י הַשָּׁמַ֙יִם֙ לֹ֣א יְכַלְכְּל֔וּךָ אַ֕ף כִּֽי־הַבַּ֥יִת הַזֶּ֖ה אֲשֶׁ֥ר בָּנִֽיתִי׃
18 Sebab, sungguhkah Allah akan berdiam bersama manusia di bumi? Sesungguhnya, langit, bahkan langit yang mengatasi segala langit pun, tidak dapat memuat Engkau, apalagi rumah yang telah kubangun ini!
יט וּפָנִ֜יתָ אֶל־תְּפִלַּ֧ת עַבְדְּךָ֛ וְאֶל־תְּחִנָּת֖וֹ יְהוָ֣ה אֱלֹהָ֑י לִשְׁמֹ֤עַ אֶל־הָרִנָּה֙ וְאֶל־הַתְּפִלָּ֔ה אֲשֶׁ֥ר עַבְדְּךָ֖ מִתְפַּלֵּ֥ל לְפָנֶֽיךָ׃
19 Namun, berpalinglah kepada doa hamba-Mu dan kepada permohonannya, ya Yang Mahakekal, Allahku, untuk mendengarkan seruan dan doa yang dipanjatkan hamba-Mu di hadapan-Mu.
כ לִהְיוֹת֩ עֵינֶ֨יךָ פְתֻח֜וֹת אֶל־הַבַּ֤יִת הַזֶּה֙ יוֹמָ֣ם וָלַ֔יְלָה אֶל־הַ֨מָּק֔וֹם אֲשֶׁ֣ר אָמַ֔רְתָּ לָשׂ֥וּם שִׁמְךָ֖ שָׁ֑ם לִשְׁמ֙וֹעַ֙ אֶל־הַתְּפִלָּ֔ה אֲשֶׁ֣ר יִתְפַּלֵּ֣ל עַבְדְּךָ֔ אֶל־הַמָּק֖וֹם הַזֶּֽה׃
20 Kiranya mata-Mu terbuka siang dan malam ke arah rumah ini, ke arah tempat yang Kaukatakan akan Kaujadikan tempat nama-Mu, untuk mendengarkan doa yang dipanjatkan hamba-Mu ke arah tempat ini.
כא וְשָׁ֨מַעְתָּ֜ אֶל־תַּחֲנוּנֵ֤י עַבְדְּךָ֙ וְעַמְּךָ֣ יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁ֥ר יִֽתְפַּֽלְל֖וּ אֶל־הַמָּק֣וֹם הַזֶּ֑ה וְ֠אַתָּה תִּשְׁמַ֞ע מִמְּק֤וֹם שִׁבְתְּךָ֙ מִן־הַשָּׁמַ֔יִם וְשָׁמַעְתָּ֖ וְסָלָֽחְתָּ׃
21 Dengarkanlah permohonan hamba-Mu dan umat-Mu Israel, yang mereka panjatkan ke arah tempat ini. Dengarkanlah dari tempat kediaman-Mu, dari langit; dengarkanlah dan ampunilah.
כב אִם־יֶחֱטָ֥א אִישׁ֙ לְרֵעֵ֔הוּ וְנָֽשָׁא־ב֥וֹ אָלָ֖ה לְהַֽאֲלֹת֑וֹ וּבָ֗א אָלָ֛ה לִפְנֵ֥י מִֽזְבַּחֲךָ֖ בַּבַּ֥יִת הַזֶּֽה׃
22 Apabila seseorang berbuat dosa terhadap sesamanya, lalu ia dikenai kewajiban bersumpah dengan sumpah kutuk, untuk membuatnya bersumpah, dan sumpah itu diucapkan di depan mezbah-Mu di rumah ini,
כג וְאַתָּ֣ה ׀ תִּשְׁמַ֣ע מִן־הַשָּׁמַ֗יִם וְעָשִׂ֙יתָ֙ וְשָׁפַטְתָּ֣ אֶת־עֲבָדֶ֔יךָ לְהָשִׁ֣יב לְרָשָׁ֔ע לָתֵ֥ת דַּרְכּ֖וֹ בְּרֹאשׁ֑וֹ וּלְהַצְדִּ֣יק צַדִּ֔יק לָ֥תֶת ל֖וֹ כְּצִדְקָתֽוֹ׃ (ס)
23 maka dengarkanlah dari langit, bertindaklah, dan hakimilah hamba-hamba-Mu: balaslah orang fasik dengan menimpakan perbuatannya ke atas kepalanya sendiri, dan nyatakanlah orang benar tidak bersalah dengan memberinya ganjaran sesuai dengan kebenarannya.
כד וְֽאִם־יִנָּגֵ֞ף עַמְּךָ֧ יִשְׂרָאֵ֛ל לִפְנֵ֥י אוֹיֵ֖ב כִּ֣י יֶֽחֶטְאוּ־לָ֑ךְ וְשָׁ֙בוּ֙ וְהוֹד֣וּ אֶת־שְׁמֶ֔ךָ וְהִתְפַּֽלְל֧וּ וְהִֽתְחַנְּנ֛וּ לְפָנֶ֖יךָ בַּבַּ֥יִת הַזֶּֽה׃
24 Apabila umat-Mu Israel dikalahkan di hadapan musuh karena mereka berbuat dosa terhadap-Mu, lalu mereka kembali, mengakui nama-Mu, serta berdoa dan memohon belas kasihan di hadapan-Mu di rumah ini,
כה וְאַתָּה֙ תִּשְׁמַ֣ע מִן־הַשָּׁמַ֔יִם וְסָ֣לַחְתָּ֔ לְחַטַּ֖את עַמְּךָ֣ יִשְׂרָאֵ֑ל וַהֲשֵׁיבוֹתָם֙ אֶל־הָ֣אֲדָמָ֔ה אֲשֶׁר־נָתַ֥תָּה לָהֶ֖ם וְלַאֲבֹתֵיהֶֽם׃ (פ)
25 maka dengarkanlah dari langit, ampunilah dosa umat-Mu Israel, dan bawalah mereka kembali ke tanah yang telah Kauberikan kepada mereka dan kepada nenek moyang mereka.
כו בְּהֵעָצֵ֧ר הַשָּׁמַ֛יִם וְלֹֽא־יִהְיֶ֥ה מָטָ֖ר כִּ֣י יֶֽחֶטְאוּ־לָ֑ךְ וְהִֽתְפַּלְל֞וּ אֶל־הַמָּק֤וֹם הַזֶּה֙ וְהוֹד֣וּ אֶת־שְׁמֶ֔ךָ מֵחַטָּאתָ֥ם יְשׁוּב֖וּן כִּ֥י תַעֲנֵֽם׃
26 Apabila langit tertutup dan tidak turun hujan karena mereka berbuat dosa terhadap-Mu, lalu mereka berdoa ke arah tempat ini, mengakui nama-Mu, dan berbalik dari dosa mereka supaya Engkau menjawab mereka,
כז וְאַתָּ֣ה ׀ תִּשְׁמַ֣ע הַשָּׁמַ֗יִם וְסָ֨לַחְתָּ֜ לְחַטַּ֤את עֲבָדֶ֙יךָ֙ וְעַמְּךָ֣ יִשְׂרָאֵ֔ל כִּ֥י תוֹרֵ֛ם אֶל־הַדֶּ֥רֶךְ הַטּוֹבָ֖ה אֲשֶׁ֣ר יֵֽלְכוּ־בָ֑הּ וְנָתַתָּ֤ה מָטָר֙ עַֽל־אַרְצְךָ֔ אֲשֶׁר־נָתַ֥תָּה לְעַמְּךָ֖ לְנַחֲלָֽה׃ (ס)
27 maka dengarkanlah dari langit, ampunilah dosa hamba-hamba-Mu dan umat-Mu Israel, sebab Engkau menunjukkan kepada mereka jalan yang baik yang harus mereka tempuh, dan turunkanlah hujan ke atas negeri-Mu yang telah Kauberikan kepada umat-Mu sebagai milik pusaka.
כח רָעָ֞ב כִּֽי־יִהְיֶ֣ה בָאָ֗רֶץ דֶּ֣בֶר כִּֽי־יִֽ֠הְיֶה שִׁדָּפ֨וֹן וְיֵרָק֜וֹן אַרְבֶּ֤ה וְחָסִיל֙ כִּ֣י יִהְיֶ֔ה כִּ֧י יָֽצַר־ל֛וֹ אוֹיְבָ֖יו בְּאֶ֣רֶץ שְׁעָרָ֑יו כָּל־נֶ֖גַע וְכָֽל־מַחֲלָֽה׃
28 Apabila terjadi kelaparan di negeri ini, apabila terjadi penyakit sampar, apabila tanaman terserang hama hangus atau hama yang membuatnya menguning, belalang atau belalang pelahap, apabila musuh mengepung mereka di negeri mereka, di kota-kota mereka, tulah apa pun dan penyakit apa pun,
כט כָּל־תְּפִלָּ֣ה כָל־תְּחִנָּ֗ה אֲשֶׁ֤ר יִהְיֶה֙ לְכָל־הָ֣אָדָ֔ם וּלְכֹ֖ל עַמְּךָ֣ יִשְׂרָאֵ֑ל אֲשֶׁ֣ר יֵדְע֗וּ אִ֤ישׁ נִגְעוֹ֙ וּמַכְאֹב֔וֹ וּפָרַ֥שׂ כַּפָּ֖יו אֶל־הַבַּ֥יִת הַזֶּֽה׃
29 segala doa dan segala permohonan yang dipanjatkan oleh setiap manusia atau oleh seluruh umat-Mu Israel, yang masing-masing mengenali tulahnya dan penderitaannya sendiri, lalu menadahkan kedua tangannya ke arah rumah ini,
ל וְ֠אַתָּה תִּשְׁמַ֨ע מִן־הַשָּׁמַ֜יִם מְכ֤וֹן שִׁבְתֶּ֙ךָ֙ וְסָ֣לַחְתָּ֔ וְנָתַתָּ֤ה לָאִישׁ֙ כְּכָל־דְּרָכָ֔יו אֲשֶׁ֥ר תֵּדַ֖ע אֶת־לְבָב֑וֹ כִּ֤י אַתָּה֙ לְבַדְּךָ֣ יָדַ֔עְתָּ אֶת־לְבַ֖ב בְּנֵ֥י הָאָדָֽם׃
30 maka dengarkanlah dari langit, tempat kediaman-Mu, ampunilah, dan balaslah setiap orang sesuai dengan segala jalan hidupnya, karena Engkau mengenal hatinya; sebab hanya Engkaulah yang mengenal hati anak-anak manusia,
לא לְמַ֣עַן יִֽירָא֗וּךָ לָלֶ֙כֶת֙ בִּדְרָכֶ֔יךָ כָּל־הַ֨יָּמִ֔ים אֲשֶׁר־הֵ֥ם חַיִּ֖ים עַל־פְּנֵ֣י הָאֲדָמָ֑ה אֲשֶׁ֥ר נָתַ֖תָּה לַאֲבֹתֵֽינוּ׃ (ס)
31 supaya mereka takut akan Engkau dan hidup menurut jalan-jalan-Mu sepanjang hidup mereka di atas tanah yang telah Kauberikan kepada nenek moyang kami.
לב וְגַ֣ם אֶל־הַנָּכְרִ֗י אֲ֠שֶׁר לֹ֥א מֵעַמְּךָ֣ יִשְׂרָאֵל֮ הוּא֒ וּבָ֣א ׀ מֵאֶ֣רֶץ רְחוֹקָ֗ה לְמַ֨עַן שִׁמְךָ֤ הַגָּדוֹל֙ וְיָדְךָ֣ הַחֲזָקָ֔ה וּֽזְרֽוֹעֲךָ֖ הַנְּטוּיָ֑ה וּבָ֥אוּ וְהִֽתְפַּלְל֖וּ אֶל־הַבַּ֥יִת הַזֶּֽה׃
32 Demikian pula mengenai orang asing, yang bukan dari umat-Mu Israel, tetapi datang dari negeri yang jauh karena nama-Mu yang besar, tangan-Mu yang kuat, dan lengan-Mu yang teracung, apabila mereka datang dan berdoa ke arah rumah ini,
לג וְאַתָּ֞ה תִּשְׁמַ֤ע מִן־הַשָּׁמַ֙יִם֙ מִמְּכ֣וֹן שִׁבְתֶּ֔ךָ וְעָשִׂ֕יתָ כְּכֹ֛ל אֲשֶׁר־יִקְרָ֥א אֵלֶ֖יךָ הַנָּכְרִ֑י לְמַ֣עַן יֵדְעוּ֩ כָל־עַמֵּ֨י הָאָ֜רֶץ אֶת־שְׁמֶ֗ךָ וּלְיִרְאָ֤ה אֹֽתְךָ֙ כְּעַמְּךָ֣ יִשְׂרָאֵ֔ל וְלָדַ֕עַת כִּֽי־שִׁמְךָ֣ נִקְרָ֔א עַל־הַבַּ֥יִת הַזֶּ֖ה אֲשֶׁ֥ר בָּנִֽיתִי׃
33 maka dengarkanlah dari langit, dari tempat kediaman-Mu, dan lakukanlah sesuai dengan segala yang diserukan orang asing itu kepada-Mu, supaya semua bangsa di bumi mengenal nama-Mu, takut akan Engkau seperti umat-Mu Israel, dan mengetahui bahwa nama-Mu diserukan atas rumah yang telah kubangun ini.
לד כִּֽי־יֵצֵ֨א עַמְּךָ֤ לַמִּלְחָמָה֙ עַל־א֣וֹיְבָ֔יו בַּדֶּ֖רֶךְ אֲשֶׁ֣ר תִּשְׁלָחֵ֑ם וְהִתְפַּֽלְל֣וּ אֵלֶ֗יךָ דֶּ֣רֶךְ הָעִ֤יר הַזֹּאת֙ אֲשֶׁ֣ר בָּחַ֣רְתָּ בָּ֔הּ וְהַבַּ֖יִת אֲשֶׁר־בָּנִ֥יתִי לִשְׁמֶֽךָ׃
34 Apabila umat-Mu maju berperang melawan musuh-musuh mereka, melalui jalan mana pun Engkau mengutus mereka, lalu mereka berdoa kepada-Mu ke arah kota yang telah Kaupilih ini dan ke arah rumah yang telah kubangun bagi nama-Mu,
לה וְשָׁמַעְתָּ֙ מִן־הַשָּׁמַ֔יִם אֶת־תְּפִלָּתָ֖ם וְאֶת־תְּחִנָּתָ֑ם וְעָשִׂ֖יתָ מִשְׁפָּטָֽם׃
35 maka dengarkanlah dari langit doa dan permohonan mereka, dan tegakkanlah keadilan bagi mereka.
לו כִּ֣י יֶחֶטְאוּ־לָ֗ךְ כִּ֣י אֵ֤ין אָדָם֙ אֲשֶׁ֣ר לֹא־יֶחֱטָ֔א וְאָנַפְתָּ֣ בָ֔ם וּנְתַתָּ֖ם לִפְנֵ֣י אוֹיֵ֑ב וְשָׁב֧וּם שׁוֹבֵיהֶ֛ם אֶל־אֶ֥רֶץ רְחוֹקָ֖ה א֥וֹ קְרוֹבָֽה׃
36 Apabila mereka berbuat dosa terhadap-Mu, sebab tidak ada manusia yang tidak berbuat dosa, lalu Engkau murka kepada mereka dan menyerahkan mereka kepada musuh, sehingga orang-orang yang menawan mereka mengangkut mereka sebagai tawanan ke negeri yang jauh atau yang dekat,
לז וְהֵשִׁ֙יבוּ֙ אֶל־לְבָבָ֔ם בָּאָ֖רֶץ אֲשֶׁ֣ר נִשְׁבּוּ־שָׁ֑ם וְשָׁ֣בוּ ׀ וְהִֽתְחַנְּנ֣וּ אֵלֶ֗יךָ בְּאֶ֤רֶץ שִׁבְיָם֙ לֵאמֹ֔ר חָטָ֥אנוּ הֶעֱוִ֖ינוּ וְרָשָֽׁעְנוּ׃
37 lalu mereka sadar kembali di negeri tempat mereka ditawan, dan mereka bertobat serta memohon belas kasihan kepada-Mu di negeri pembuangan mereka dengan berkata: ‘Kami telah berdosa, kami telah berbuat salah, dan kami telah berbuat fasik’,
לח וְשָׁ֣בוּ אֵלֶ֗יךָ בְּכָל־לִבָּם֙ וּבְכָל־נַפְשָׁ֔ם בְּאֶ֥רֶץ שִׁבְיָ֖ם אֲשֶׁר־שָׁב֣וּ אֹתָ֑ם וְהִֽתְפַּֽלְל֗וּ דֶּ֤רֶךְ אַרְצָם֙ אֲשֶׁ֣ר נָתַ֣תָּה לַאֲבוֹתָ֔ם וְהָעִיר֙ אֲשֶׁ֣ר בָּחַ֔רְתָּ וְלַבַּ֖יִת אֲשֶׁר־בָּנִ֥יתִי לִשְׁמֶֽךָ׃
38 lalu mereka berbalik kepada-Mu dengan segenap hati dan dengan segenap jiwa mereka di negeri pembuangan mereka, tempat mereka diangkut sebagai tawanan, dan berdoa ke arah negeri mereka yang telah Kauberikan kepada nenek moyang mereka, ke arah kota yang telah Kaupilih, dan ke arah rumah yang telah kubangun bagi nama-Mu,
לט וְשָׁמַעְתָּ֨ מִן־הַשָּׁמַ֜יִם מִמְּכ֣וֹן שִׁבְתְּךָ֗ אֶת־תְּפִלָּתָם֙ וְאֶת־תְּחִנֹּ֣תֵיהֶ֔ם וְעָשִׂ֖יתָ מִשְׁפָּטָ֑ם וְסָלַחְתָּ֥ לְעַמְּךָ֖ אֲשֶׁ֥ר חָֽטְאוּ־לָֽךְ׃
39 maka dengarkanlah dari langit, dari tempat kediaman-Mu, doa dan segala permohonan mereka, tegakkanlah keadilan bagi mereka, dan ampunilah umat-Mu yang telah berbuat dosa terhadap-Mu.
מ עַתָּ֣ה אֱלֹהַ֗י יִֽהְיוּ־נָ֤א עֵינֶ֙יךָ֙ פְּתֻח֔וֹת וְאָזְנֶ֖יךָ קַשֻּׁב֑וֹת לִתְפִלַּ֖ת הַמָּק֥וֹם הַזֶּֽה׃ (ס)
40 Maka sekarang, ya Allahku, kiranya mata-Mu terbuka dan telinga-Mu memperhatikan doa yang dipanjatkan di tempat ini.
מא וְעַתָּ֗ה קוּמָ֞ה יְהוָ֤ה אֱלֹהִים֙ לְֽנוּחֶ֔ךָ אַתָּ֖ה וַאֲר֣וֹן עֻזֶּ֑ךָ כֹּהֲנֶ֜יךָ יְהוָ֤ה אֱלֹהִים֙ יִלְבְּשׁ֣וּ תְשׁוּעָ֔ה וַחֲסִידֶ֖יךָ יִשְׂמְח֥וּ בַטּֽוֹב׃
41 Maka sekarang, bangkitlah, ya Allah Yang Mahakekal, ke tempat perhentian-Mu, Engkau dan tabut kekuatan-Mu. Kiranya para imam-Mu, ya Allah Yang Mahakekal, berpakaian pertolongan, dan orang-orang saleh-Mu bersukacita dalam kebaikan.
מב יְהוָ֣ה אֱלֹהִ֔ים אַל־תָּשֵׁ֖ב פְּנֵ֣י מְשִׁיחֶ֑יךָ זָכְרָ֕ה לְחַֽסְדֵ֖י דָּוִ֥יד עַבְדֶּֽךָ׃ (פ)
42 Ya Allah Yang Mahakekal, janganlah Engkau menolak permohonan orang yang Kauurapi dan membiarkannya kembali dengan tangan hampa; ingatlah segala perbuatan kasih yang dilakukan Daud, hamba-Mu.”
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya